nadine

Terwijl we een top vakantie hadden in Frankrijk was mijn moeder al ernstig ziek, waar wij in die tijd nog niks van wisten. Het leken op onschuldige trekjes van een griepje of iets in die richting, in ieder geval hadden wij nooit gedacht dat het zo erg was…slokdarmkanker! We waren een week thuis en kregen te horen dat je slokdarmkanker had, het kwam binnen, maar

beseffen deden we allemaal nog niet. Hoe en waarom, dat was het eerste wat we ons allemaal afvroegen. Waarom onze lieve sterke vrouw, moeder, vriendin? Je gunt het niemand maar zeker niet de dierbaarste persoon in je leven, je voorbeeld, je enige echte moeder…

Ik had wel vaker gehoord van mensen die ook zo ziek waren en het raakte me toen al, maar nooit geweten dat het zo heftig was. Pas toen ik het van zo dichtbij zag wist ik hoeveel impact het had op diegene en ook op de familie en vrienden… De dagen gingen snel voorbij, natuurlijk bezocht ik je elke dag wanneer het kon en altijd zag ik die mooie glimlach of je nou een rot dag had of een betere dag, jij was altijd sterk en bleef lachen. Misschien was er niet veel hoop meer voor je, maar wij tweetjes zaten vol vertrouwen dat het goed zou komen welke onderzoeken er ook kwamen, jij zou mij zien opgroeien en terug komen naar huis. De dagen gingen te snel voorbij en de tijd vervloog. De laatste keer dat ik je sprak zag ik je met een glimlach en dat beeld zou ik nooit meer vergeten, de allermooiste glimlach van de speciaalste vrouw uit mijn leven, ik had zoveel meer willen zeggen als ik wist dat dat ons laatste moment samen was.

Waarom? Is de vraag die ik me nog zo vaak af vraag, waarom is het jou overkomen? Nooit zal die vraag worden beantwoordt. Zoveel pijn, verdriet en vooral heel veel gemis voel ik nog elke dag en dat zal ik altijd blijven voelen. Toch weet ik zeker dat je elke dag bij me bent en zult blijven en zeker voor altijd in mijn hart.  Misschien kan je het niet meer lezen maar ik ben zo trots op je en ik zal er alles aan doen om jou ook zo trots te maken als jij mij maakte. Mijn vader is mijn steun en toe verlaat in deze tijd. Ik had geen andere vader gewild… Al ben ik niet erg open over me gevoel, weet ik toch dat ik altijd alles bij hem kwijt kan en hij me zal begrijpen en steunen, dat geeft al een heel erg geruststellend gevoel.

Vrienden en vriendinnen zijn fijn, ook in deze tijd, maar of ik echt me gevoel nog bij hen uit is anders… Het is lastig om een vriendin te helpen en te steunen die zoiets heeft meegemaakt, dat is voor de meeste lastig. De helft weet niet wat die wel of juist niet moet zeggen of vragen en dan zijn we ook nog eens rond de leeftijd 13/14/15. Ik laat het daarom gewoon altijd bij dat het goed gaat als er ergens een keertje de vraag ”hoe gaat het” voorbij komt. Ik praat met volwassen personen sneller erover, want daar voel ik me meer begrepen door. Sadaf heeft eerder al een mooie tekst over mijn moeder geschreven wat me echt raakte. Zulke mooie woorden, geen betere collega had me moeder gewild dat weet ik zeker! Ik wilde dit zo graag kwijt, want ik praat niet open hierover, omdat ik het niet goed kan, niet zonder tranen en de tranen te zien van anderen. Ik wil mijn verhaal hierbij afsluiten, bedankt!

Written by Sadaf