In nieuwe omgevingen en ontmoetingen krijg ik vaak de vragen; “waar kom je nou precies vandaan? Ben je geadopteerd? Zou je je biologische ouders niet willen ontmoeten? “ Vroeger moest ik  langer nadenken wat mijn antwoord zal zijn, maar tegenwoordig gaat mij dit prima af.  Vaak weet ik ook wel waar zo’n gesprek naar toe gaat en weet ik al een beetje van tevoren wat mijn reactie zal zijn en hoe ik dat zal brengen.  Ik ben geadopteerd, zeg ik dan. Toen ik 3 maanden jong was ben ik naar Nederland gekomen en

sindsdien ben ik er nooit meer weggegaan. Het zegt wel iets over hoe fijn ik het hier heb. 

Uiteraard komt de vraag of ik weleens terug wil om mijn roots op te zoeken, waarop ik antwoord “nee daar heb ik geen behoefte aan, ik vind het prima hier, emotionele toestanden hoeven voor mij niet”.  Natuurlijk vind ik het niet erg of storend om mensen dit uit te leggen. Anderen begrijpen alleen meestal niet dat ik mij niet geadopteerd voel. Mijn familie hier is nou éénmaal mijn familie. Ik geef daarin ook wel gelijk aan dat ik mensen ken die ook geadopteerd zijn die hier anders in staan. Ik zeg meestal dan ook dat het een verschil is in inzicht. Vaak als ik antwoorden geef op de vragen van mensen, dan is daar uiteindelijk ook wel begrip voor. Wat ik zeker fijn vind is dat er geen oneindige discussies op gang komen over waarom ik een bepaalde keuze maak.

Ach ja, het lijkt me natuurlijk wel interessant om het land te zien, maar mijn brandend verlangen is daarbij niet zo groot nog om die stappen te kunnen ondernemen. Zonder brandend verlangen is er vaak geen wilskracht. Dus schijnbaar boeit het me niet heel veel of ik daar geweest ben of niet.  Ik ben zelf erg blij en dankbaar dat ik hier in dit land mag vertoeven. Ik heb fantastische ouders, een lief zusje, leuke vrienden en familie om mij heen en heb eigenlijk alles wat m’n hartje begeert. Maar ik heb nog genoeg dromen…ruwan

Written by Sadaf