farmergirlOm te kunnen blijven backpacken in Australië hadden wij geld nodig en heel snel ook anders konden wij een enkele reis terug naar Nederland boeken. Met ons schoonmaak baantje in Melbourne konden wij net het ladies dorm van het hostel betalen waar wij een huisje deelden met een aantal strippers (ja echt!), maar

veel verder kwamen wij er niet mee. De strippers daarentegen verdienden bakken met geld. Dit wilden wij natuurlijk ook, maar wel even op een andere manier. 😉 Op een dag kwamen wij twee jongens tegen, een Nederlander en een Schot. Zij werkten op een boerderij in the middle of nowhere en konden ons wel een lift naar het dorpje Goondiwindi geven wat omgeven is door vele boerderijen. Hell yeah! Zo pakten wij onze spullen in en stapten de volgende morgen nog in de auto. Goondiwindi here we come!

farmgirl9Aangekomen in dit pittoresk dorpje keken wij ons ogen uit. Is dit het?!? Het hele dorp was letterlijk één straat met een kroeg en een hotel. Mijn god waar zijn wij aan begonnen! Wij reserveerden een kamertje in het enige hotel die er was en volgens mij waren wij ook de enige mensen die er sliepen. Overal op straat, in de supermarkt en zelfs de plaatselijke bibliotheek waren wij de grootse kermis attracties. Hebben deze mensen dan nog nooit een toerist gezien?! ’s Avonds zittend op het balkon keken wij naar de stille straat. Geen auto, fiets of mens te bekennen. Hoe kunnen wij hier het beste een baantje op een boerderij vinden? Waar kunnen wij heen waar veel boeren zijn? Ja natuurlijk, de plaatselijke kroeg! Die zelfde avond zaten wij al in de kroeg en hebben wij letterlijk met iedere boer uit de omstreken een praatje gemaakt. Een aantal boeren zouden wel een baantje voor ons hebben. Helemaal happy liepen wij terug naar het hotel niet wetende wat ons de volgende dag te wachten stond…heel veel vieze berichtjes! De geile boeren dachten ons wel te kunnen strikken, maar no way jose! We bleven het gewoon proberen! Zelfs al konden wij geen kroeg meer zien!

Ons geld raakte op en we moesten echt snel het hotel uit aangezien wij dit gewoon echt niet meer konden betalen. In de plaatselijke bieb kwamen wij een medewerkster tegen en raakten wij aan de praat. Zo gaat dat als je een kermis attractie bent in een dorpje als deze, dan willen mensen graag alles van je weten! Deze lieve vrouw regelde voor ons een kamer achter het huis van haar zoon waar wij de volgende dag al terecht konden. Nog een week ging er voor bij en ons geld raakte bijna op. De stress sloeg toe, want wij wilden nog helemaal niet naar huis! Toch hadden wij de hoop een beetje opgegeven. “Zullen we er gewoon even niet over nadenken en lekker een biertje gaan drinken in de kroeg?” Deal!

farmergirl 5Zonder enige verwachting gingen wij weer naar de plaatselijke kroeg en het was er serieus druk! Hoe kan dit? Het was natuurlijk zaterdag avond! En zo kwamen wij per toeval twee Nederlandse jongens tegen waar we de grootste lol mee hadden. Zij werkten op een boerderij in de buurt en belden gelijk hun baas op die ook een Nederlander bleek te zijn. De boer zei gelijk dat hij wel een baantje voor ons had als stickpickers. “Wat zijn stickpickers nou weer dan? Ja, gewoon stokkenrapers. Bestaat zoiets echt? Lets do it!!” De volgende dag reden wij mee naar de boerderij en zelfs onderweg keek ik al mijn ogen uit. Kilometers lang met NIKS! Met prachtige landschappen, kangoeroes die rond huppelden, de trekkers op het land, ik vond het prachtig! Het echte Australië! Nog niet eerder had ik me zo enorm vrij gevoeld. Farmergirls here we come! En zo begon ons avontuur…
farmergirl3

—-word vervolgd—-

Written by Sadaf