de-vluchteling

Nu zullen jullie wel denken ‘weer een blog waarin iemands mening over de Syrische vluchtelingen wordt gegeven’, maar nee.  Ik wil het hier over een meisje hebben die op haar 4de samen met haar ouders uit Iran is gevlucht. Dit meisje, de vluchteling, dat ben ik of tenminste dit was ik. Wetenschappers weten altijd zo mooi te vertellen dat je herinneringen tot je 4de of je 5de levensjaar terug gaan, maar ik herinner mij alles nog! Van het appartement waar wij in woonden, mijn vader die mij altijd op zijn nek droeg, mijn moeder die mij leerde fietsen op mijn eerste driewieler,mijn grote pop waar ik zo dol op was, mijn beste vriendinnetje die bij mij in de kleuterklas zat, mijn lieve opa’s en oma’s, de tekenfilms waar ik zo gek op was en dan ook de dag dat wij alles achter lieten voor een beter bestaan.

Ik dacht dat wij op vakantie gingen, maar waarom nemen wij zo weinig mee? Ik weet nog dat ik mijn pop mee wilde nemen, maar mijn moeder zei dat die te groot was. Ik huilde, maar ik zie hem na de ‘vakantie’ wel weer terug. Ik zag mijn moeder huilen toen wij ons huis uit liepen, maar als kind zoek je daar natuurlijk niets achter. Mijn oom bracht ons samen met mijn opa en oma weg . Mijn familie dacht zelfs dat wij op vakantie gingen. Behalve mijn oom vermoedde niemand iets. Ik zie hun gezichten nog zo goed voor me…lachend zwaaiden zij ons uit. Niet wetende dat wij nooit meer terug zouden keren. De reden dat mijn ouders niets hebben verteld is, omdat zij wisten dat mijn familie ons tegen zou houden. Waarom zou je weg vluchten? Je moet je gewoon leren aanpassen dan valt het allemaal heus wel mee. Mijn ouders wisten gelukkig wel beter. De situatie in Iran werd er niet beter op, integendeel het werd alsmaar slechter en slechter. 

Toen wij aankwamen in Nederland was het voor mijn ouders lastig communiceren zonder de taal te kennen. Samen met een tolk wisten zij duidelijk te maken hoe gevaarlijk de situatie in Iran wel niet was en dat daar geen toekomst voor ons was. Wij werden op de trein gezet waarna wij naar het vluchtelingenkamp in Zuidlaren gingen. Daar sliepen wij in een ruimte waar alleen een tweepersoonsbed en een tv stond. Een laken scheidde deze ruimte af van een ander gezin die naast ons verbleef. Ik wilde niet naar een school waar ik met niemand kon praten en waar andere kinderen mij raar aankeken. Ik snapte er helemaal niets van. Hoe jong ik ook was, ik kon zien hoe moeilijk mijn ouders het hadden. Ze wilden zo graag een beter toekomst, een beter toekomst voor mij en mijn zusje die later hier in Nederland is geboren.

Nu kan ik jullie wel vertellen dat mijn ouders mijn grootste helden zijn! Ik heb mijn leven die ik nu leid en mijn vrijheid letterlijk aan hen te danken. . Ondanks de ontzettend moeilijke tijden die wij hebben meegemaakt hebben zij doorgezet en volgehouden. En nu, nu zijn wij als gezin sterker dan ooit! Ik kan mij niet voorstellen hoe ik als mens in het leven zou staan als ik niet hier, maar daar opgegroeid zou zijn.

Wanneer ik van mensen hoor dat zij weer een familie dag hebben waar zij geen zin in hebben dan ben ik heel diep van binnen jaloers, diep van binnen kan ik wel huilen. Kon ik maar zeggen dat ik niet naar een familie dag wil om bij mijn familie te zijn, maar dat voorrecht heb ik helaas niet. Soms voel je die eenzaamheid zo sterk en juist met de feestdagen wordt dit gevoel zo veel sterker, maar dan kijk ik om mij heen en dan zie ik de mensen die hier altijd voor ons zijn geweest. Mijn nichtjes, neven, ooms en tantes. Hier is geen bloedband voor nodig. Ik kan mijzelf gelukkig prijzen!

Written by Sadaf